Δισκοκριτικες

TYGERS OF PAN TANG

1. “Wild Cat” c.d. (edgy)

Το ντεμπουτο αλμπουμ των Tygers, ειναι αντιπροσωπευτικο του N.W.O.B.H.M υφους, και ενα απο τα καλυτερα του ειδους. Η μπαντα μπηκε στο χωρο της δισκογραφιας με εκδηλο ενθουσιασμο και τον τσαμπουκα του νεοφερμενου που θελει να μην αφησει σε κανενα, αμφιβολιες για την αξια του. Ενεργεια και ενθουσιασμος αναβληζουν απο καθε τραγουδι. Αυτο ειναι το πρωτο και τελευταιο αλμπουμ στο οποιο εμφανιζοταν ο τραγουδιστης τους Jess Cox, που αργοτερα ακολουθησε προσωπικη καριερα, και τωρα ειναι εκτος συνιδιοκτητης της Neat Metal και ιδιοκτητης της Edgy, απο την οποια και κυκλοφορουν και οι τεσσερεις αυτες επανεκδοσεις. Πρεπει να τονιστει εδω, οτι και οι 4 επανεκδοσεις εχουν πολυ επιμελημενα booklets (βιβλιαρακια) με ανεκδοτες φωτογραφιες του συνγκροτηματος, προσωπικες βιογραφιες, το ‘γεννεαλογικο’ δεντρο της μπαντας (ποιος μουσικος και ποτε , ηρθε ή εφυγε απο την μπαντα), σχολια και εισαγωγικα σημειωματα των μελων , τους στοιχους απο ολα τα τραγουδια (και απο τα ακυκλοφορητα τους που υπηρχαν στα σινγκλς τους), πληρη δισκογραφια της μπαντας με πληρη αναλυση των τραγουδιων που υπηρχαν σε καθε τους σινγκλ, και ποτε αυτο κυκλοφορησε, πραγμα που καθιστα την αγορα των συγκεκρημενων c.d.’s εντελως απαραιτητη καταρχην για τους φιλους μιας απο τις ποιο καλες μπαντες, της εποχης ‘80-’82 οπου το N.W.O.B.H.M βασιλευε. Το “Wild Cat” παντως μαζι με το “Τhe Cage” αποτελουν τις πλεον απαραιτητες αγορες.

9.5 (Γιωργος Σιδηροπουλος)
 

2. “Spellbound” c.d. (Edgy)

Αλλαγες στη συνθεση επιφερουν φυσικα και αλλαγες στον ηχο και της συνθεσεις.Εκτος των Wier (κιθαρα), Dick (ντραμς), Rocky (μπασο), εχουν πραστεθει ο τραγουδιστης Jon Deverill,και ο κιθαριστας John Sykes που αργοτερα εκανε πολυ μεγαλη καριερα (Thin Lizzy, Whitesnake, Blue Murder). Ετσι οι Tygers, οπως και τα περισσοτερα συγκροτηματα της εποχης, αποκτουν και δευτερο κιθαριστα, αλλα και ενα τραγουδιστη, με πολυ ξεχωριστο υφος και τεχνοτροπια τραγουδιου. Η χημεια του πρωτου δισκου περιστασιακα παρουσιαζεται και εδω,αλλα υπαρχουν πολλα καμματια με ποιο μαλακο ηχο, και λιγοτερη ασφαλως ενεργεια, που εναλλασονται με καποια αλλα τσαμπουκαλεμενα και δυναμικα που θα μπορουσαν ανετα να βρισκονται και στο πρωτο αλμπουμ, οπως τα Gangland και Hellbound, που ειναι και τα καλυτερα. ( Σ’αυτο το c.d. συναντουμε και 5 εχτρα τραγουδια. 8 υπαρχουν στο πρωτο, ενω το Crazy Nights υπαρχουν 3, και στο The Cage 4).
 
 

7 (Γιωργος Σιδηροπουλος)
 

3. ‘Crazy Nights’ c.d. (Edgy)

Η τοτε δισκογραφικη τους εταιρεια, η MCA, δυστυχως τους πιεσε να κυκλοφορησουν, υπερβολικα γρηγορα, ενα ακομα αλμπουμ, και ετσι οι Tygers αναγκαστηκαν να γραψουν το Crazy Nights μεσα σε 3 βδομαδες απο το τελος της περιιοδιας που εκαναν για την προωθηση του Spellbound(!!) και τους 8 μηνες μετα την κυκλοφορια του Spellbound(!!), πραγμα που εξηγει πολλα για το περιεχόμενό του. Η συνθεση γι’αυτο το αλμπουμ εχει μεινει η ιδια, και τα ιδια πραγματα ισχυουν και απο μουσικης αποψεως. Στα δυναμικα και ενεργητικα τους τραγουδια ακουγονται οπως παντα φοβεροι, αλλα τα λιγοτερο δυναμικα τους δεν ειναι παντα και τοσο επιτυχημενα, παρολο που βεβαιως υπαρχουν και αρκετα αξιολογα. Η μπαντα εκτος απο τη σταθεροποιηση στη συνθεση των μελων που την απαρτιζαν, ειχε σταθεροποιηθει αρκετα και σ’ενα συγκεκρημενο δικο της στυλ, αλλα αρχησε ηδη , εμφανως να παρουσιαζει και συμπτωματα επαναληψης, κουρασης, και μονοτονιας, ειχε αρχισει δηλαδη καπως να ‘βαλτώνει’, και κατι επρεπε να γινει συντομα για να μην χασουν ολοι το ενδιαφερον (οπαδοι και μπαντα) τους……

7 (Γιωργος Σιδηροπουλος)
 

4. “The Cage” c.d. (Edgy)

……..Ευτυχως λοιπον, τα καταφεραν, και μαλιστα πολυ συντομα, να κυκλοφορησουν εναν ακομα δυναμιτη, ενα αρκετα διαφορετικο και απροβλεπτο για τα δεδομενα που η μπαντα μας ειχε συνηθισει ως τοτε, αλμπουμ. To “The Cage” αποτελει την αποδειξη οτι ενα καλογραμμενο αλμπουμ που εχει εμπνευσμενες συνθεσεις και πολλη καλη παραγωγη, (βλεπε : Peter Collins – ενας απο τους καλυτερους παραγωγους στον κοσμο),μπορει να ειναι, (και εδω σιγουρα ειναι) προτιμωτερο απο ενα δυναμικο, ή ενα “αναμικτο” αν θελετε (σε ταχυτητες, τεχνοτροπιες και δυναμικες) αλμπουμ, που ειναι “λιγοτερο εμπορικο”. Αλλωστε η λεξη “εμπορικο” ειναι ουτως ή αλλως πολυ σχετικη. Ολα τα αλμπουμς απο τη στιγμη που κυκλοφορουν στην αγορα και αγοραζονται απο το κοινο, ειναι εξ’ορισμου “εμπορικα”, αφου , ουτως ή αλλως, αποτελουν μερος μιας εμπορικης συναλλαγης. Ολοι (μπαντα, δισκογραφικη εταιρεια, οπαδοι) ξερουν --σχεδον παντα προκαταβολικα – σε ποιο αγοραστικο κοινο απευθυνεται ενα αλμπουμ, και ολοι ειναι ευχαριστημενοι. Οπως ακριβως ευχαριστημενοι εμειναν ολοι, και με το “Τhe Cage”, γεγονος που σιγουρα εξηγει την (εμπορικη) επιτυχια που το συνγκεκρημενο αλμπουμ τους ειχε, (εκτος απο τη Βρεττανια --ηδη ειχαν μπει στα charts στο παρελθον), και στις Η.Π.Α, οπου αναγνωριστηκαν, για πρωτη φορα. Δικαιολογημενα αλλωστε, αφου εδω υπαρχουν υμνοι, οπως τα: Rendezvous, Lonely At The Top, Paris By Air, Macking Tracks, Love Potion Number 9, κ.τ.λ, ενω καποια εχτρα κομματια του c.d., οπως το φοβερο Life Of The Crime, μας επαναφερουν νοσταλγικα στον δυναμικο τους ηχο των πρωτων ημερων. Η αποχωρηση του John Sykes και η ελευση του Fred Purser ( που ηταν πρωην punk κιθαριστας. Σημ: για να μην λενε μερικοι οτι το punk και το Metal, δεν εχουν καμια σχεση μεταξει τους… εχουν και παραεχουν!), εκανε μαλλον καλο, παρα κακο, στην μπαντα. Το “The Cage” ειναι ενα διαχρονικο, και αρκετα τολμηρο-- για τα δεδομενα της εποχης και τον ηχο που κυριαρχουσε τοτε-- αλμπουμ, που ηταν μπροστα απο την εποχη του, και σιγουρα, οπως και το “Wild Cats”, πρεπει να αγοραστει.

9,5 (Γιωργος Σιδηροπουλος)

TYLA: LIBERTINE (FM REORDS)
Ο πρωην τραγουδιστης των Dogs D’Amour ,επιστρεφει με το πρωτο του σολο αλμπουμ, το οποιο ειναι γεματο με άνερευρα και ανεμπνευστα ακουστικα ροκ τραγουδια που καταφερνουν να κουρασουν  απο το πρωτο τους  κι’όλας  ακουσμα , και σερνουν ωσπου να  τελειωσει αυτο  το cd. Δεν αμφιβαλω οτι ο  τυπος εχει  προσωπικοτητα—πονεμενη – και δικο του  υφος ,αλλα αυτο δεν  τον βοηθησε καθολου ως προς το  μουσικο μερος που ειναι εντελως απροσωπο και ανυποφορο. Το  Libertine  αποτελει ιδανικη αγορα  για οποιον πάσχει απο αυπνιες.
                                                                           2 .


ACCEPT : RESTLESS & WILD  (Η.M RECORDS)
Το παθιασμενο Heavy metal των Accept  αυτου του αλμπουμ  σιγουρα  μου ακουγεται πολυ καλυτερα τωρα, εν ετη 1997, παρα  την εποχη της  κυκλοφοριας του πριν απο 14 (πότε περασαν κιολας!!)xρονια. Αυτο  ειναι σιγουρα σημαδι οτι  το  αλμπουμ ειναι  κλασσικο. Αν  καποιος απο σας  εχει  εστω και την παραμικρη  αμφιβολια, δεν εχει  παρα να το (ξανα)ακουσει, και να  πορωθει  με  τα κλασσικα μεταλικα αριστουργηματα  που αυτο το  cd εχει να προσφερει.Υπαρχει ενα πολυ  αρνητικο στοιχειο στην ολη φαση: Το  Princess of  the Dawn , ειναι καρατομημενο με  τον ποιο αισχρο τροπο  που μπορειτε να  φανταστειτε, αφου κοβεται εντελως  ξαφνικα και απροειδοποιητα ,πολυ πριν να  τελειωσει το τραγουδι, πραγμα  που περιορισε  σε μεγαλο βαθμο τη χαρα μου γι’αυτη την επανακυκλοφορια  σε cd. Σαν  ν’ακούω πολλους  απο σας να φωναζουν: "Βινυλιο, και παλι βινυλιο!!".
                                                                           9.

ΒLACK   NIGHT  DEEP  PURPLE  ACCORDING  TO  NEW  YORK (REVOLVER )
Ακομα  ενα  αλμπουμ φορος  τιμης  στους  γιγαντες του Hard Rock, τους Deep Purple, που ειναι σιγουρα
πολυ ενδιαφερον , και με αισθητικη που ξεχωριζει, αφου ειναι "δημιουργημα" του εγχρωμου μπασιστα Τ.Μ Stevens  που ειναι  περιζητητος  session μουσικος ,εχει παιξει για 6 χρονια με τον Joe  Cocker, και  εχει κυκλοφορησει 2 σολο Heavy Metal / funk αλμπουμς .O κυριος  αυτος  καταφερε  να προσθεσει  με μοναδικο  τροπο  soul, funk και  σε μερικες (λιγες  ομως) περιπτωσεις  reggae  πινελιες στη μουσικη των  Purple , με  τροπο  μοναδικο, και αποτελεσμα πραγματικα  ξεχωριστο! Στην  προσπαθεια του, εχει τη  σημαντικη βοηθεια μουσικων  που εχουν  πολλα  στοιχεια απο τα  προαναφερθεντα ειδη στο παιξιμο τους, οπως του κιθαριστα Steve Salas (σολο καριερα,  και συμμετοχες  σε παμπολλα  projects), του ντραμερ Will Calhoun (των  Living Colour, που εχουν πλεον διαλυσει), του κιθαριστα Ritchie  Kotzen (που περασε για ενα φεγγαρι απο τους Poison),καθως  και καποιων  καθαρά Hard  Rock  μουσικων ,οπως οι  κιθαριστες Al Pitreli και Vinnie  Moore , και  ο  τραγουδισταρας  Joe  Lynn  Turner. O ιδιος  προσφερει  ενα  αψογο  παιξιμο  στο  μπασο. Ο τροπος  με  τον  οποιο  αυτοι  οι εξοχοι  μουσικοι  εχουν  επεξεργαστει  και αποδωσει, τα  κλασσικα  αριστουργηματα  των Purple ειναι  πραγματικα  φοβερος  και  απλα  ευχομαι  να αγορασετε αυτο  το  δισκο  που  ειναι  κλασεις  ανωτερος  απο  το  μετριοτατο  αλμπουμ   Smoke On the water - A  tribute  to  Deep Purple με  το, σε  πολλες  περιπτωσεις , υστερικο  παιξιμο ,απο  μουσικους  που προσπαθουσαν  να επιδειξουν τις  "ικανότητές" τους . Ευτυχως  στο αλμπουμ  που  εξεταζουμε , δεν  συνανταμε  κατι  τετοιο,  αφου οι εδω μουσικοι  αφηνουν  τους  εγωισμους  κατα  μερος  , και  παιζουν  για  τα  τραγουδια ,και  οχι  για  την παρτη τους. Ουτως  ή αλλως,  πιστευω  οτι  ειναι ανοφελο,(για  να  μην  πω εντελως  ηλιθιο),να  προσπαθει  καποιος  να  αποδειξει οτι μπορει  να αποδωσει  στην κιθαρα  τραγουδια  των Purple καλυτερα  απο  τον  ιδιο  τον R.  Blackmore!
                                                                                                                    9 .

      (Υ.Γ Απο την Revolver  που οπως  και  η Heavy  Metal Records  ειναι  παραρτημα  της FM Records, εχουν  επισης κυκλοφορησει 3  alternative CD’ s, το   καλο  στο ειδος  του Ι’m a  big  girl now ,των  Judge  Nothing, που  ευτυχως  παιζουν  αρκετα  δυναμικα, σε  αρκετες  περιπτωσεις, σε αντιθεση  με  τους  κοιμισμενους  Laurels, που  συμφωνα  με  την εταιρεια  τους παιζουν  κατι  αναμεσα στους –εξισου  απαισιους-- Jesus Lizard  και τους Sebbadoh, ενω οι Sons Of Geronimo στο "Twist" εχουν  σχεδον  παρουσιαζουν σε καθε τραγουδι και διαφορετικο στυλ. Καλη αλλα οχι φοβερη μπαντα απο τη Νοτια Αγγλια, αν σας αρεσει κυριως το εναλλακτικο ροκ και το grunge. Μαλλον θα εχουν καλη εξελιξη στο μελλον….).
 


 
 
 

XENTRIX : SCOURGE (H.M RECORDS)
Οι  Xendrix μετα απο 3  thrash metal αλμπουμς – και ενα  μινι  αλμπουμ--στη Roadrunner ,επιστρεφουν με  δυο  νεα μελη (κιθαριστα και τραγουδιστη) και νεο  δυναμικο ,παντα, αλλα καπως αλλαγμενο ηχο.Παιζουν  δυναμικο μεταλ με εμφαση στα  ντραμς  που δικαιολογημενα ειναι πιο πανω στην παραγωγη απο  τα  αλλα  οργανα, αφου απ’ολους  τους  μουσικους, ο  ντραμερ ειναι αυτος που  εχει  την καλυτερη αποδοση και με  τις  ποσεγμενες ,και καλα υπολογησμενες διπλόκασιές  του, προσφερει  περισσοτερο απ’ολους  στον  τροπο  που η μπαντα ηχει. Εκτος απο  τα ντραμς ,  η  προσοχη
και απο αποψη  παιξιματος , αλλα  και  απο αποψη παραγωγης, στρεφεται   στη ρυθμικη κιθαρα,ενω  ο
ρολος της  σολο  κιθαρας  ειναι πολυ μικρος.Τα  solos  περνουν σχεδον απαρατηρητα  και ειναι πολυ μικρης  διαρκειας  οταν  παρουσιαζονται(σπανιως),πραγμα  που δεν ειναι απαραιτητα κακο.Μαλλον  ταιριαστο προς  τις συνθεσεις  θα ελεγα οτι ειναι.Οπως  καταλαβαινετε οι Hendrix εδωσαν  βαρυτητα, σχεδον  αποκλειστικα  στο ρυθμο, πραγμα  που σαν προσεγγιση  ειναι μεν  πολυ  ενδιαφερουσα, αλλα δεν  δουλευει παντα  πολυ καλα, για δυο απλους λογους. Πρωτον  οι συνθεσεις  δεν  ειναι  πολυ εμπνευσμενες σε  αρκετες  περιπτωσεις, και το γεγονος  οτι  διαλεξαν  να  γραψουν  τα  τραγουδια  τους  με  τον  τροπο  που  σας  εξηγησα παραπανω, αποδεικνειεται  μπουμερανγκ, αφου  μοιραια  ο  μονος τροπος για  να τραβηξουν  τη  προσοχη  του ακροατη,  θα  ηταν  αν ειχαν πολυ  δυναμικες συνθεσεις που θα  πορωναν, και πιθανα  θα  εδιναν (πολλες ) ευκαιρειες  για  headbanging. O  δευτερος λογος  -- εξισου σημαντικος – ειναι οτι ο τραγουδιστης  τους,  μπορει  να  μην εχει  ασχημη φωνη, αλλα  νομιζω  οτι ειναι αχρωμος , και  δυστυχως  το  στυλ  που  παιζουν  οι Hendrix  ειναι  απαιτητικο  για  τους  τραγουδιστες. Παρ’ολα,  αυτα ελπιζω, οτι με  λιγη παραπανω  δουλεια, θα  μπορεσουν  να  παρουσιασουν  κατι  καλυτερο  στο  μελλον.
                                                                           6 Γιωργος   Σιδηροπουλος.


ΚΙP WINGER :THIS CONVERSATION SEEMS LIKE A DREAM.  (DOMO)
Εντελως αναπαντεχη επιστροφη για τον Kip ,που  με  την προηγουμενη  μπαντα  του,τους Winger, ειχε πουλησει 4 εκατομυρια αλμπουμς.Εδω,με το πρωτο  του σολο  αλμπουμ, ο  Kip καταφερε να παρουσιασει 11 τραγουδια  φοβερης ποιοτητας,που παρουσιαζουν ενα μοναδικο προσωπικο στυλ. Η μουσικη  του ειναι φοβερα  εγκεφαλικη αλλα καθολου κουραστικη,  ή τραβηγμενη απο τα  μαλλια για να  ακουστει ετσι.Ολα ακουγονται φοβερα αυθορμητα και φυσικα, και με μια καταπληκτικα καλη ροη.Ενα πραγματικα μοναδικο και πρωτοποριακο αλμπουμ, που σιγουρα  θα χρησιμευσει σαν οδηγος  προς ολους μουσικοφιλους,και οσους  απο τους  μουσικους θελουν να ανλουν εμνευση.Δεν  θα προσπαθησω να  σας εξηγησω  το πως ακριβως  ηχει  αυτος  ο δισκος.Θελω  ο  καθενας  απο ‘σας, αφου παραδωθει στο μουσικο ταξιδι προς  το μελλον που αυτο  το αλμπουμ  θα  σας  προσφερει, να δωσει  τη δικη  του ερμηνεια.Ευχομαι να   εμβρυθησετε  στο μεγεθος  του μεγαλειου του συγκεκρημενου  cd, και να παρατηρησετε με μεγαλη προσοχη τα οσα  διαδραματιζονται στις  μοναδικες  αρμονιες,να παρατηρησετε τις  δευτερες  μελωδικες  γραμμες  που εχουν μπει με θαυμαστο  τροπο χαρη  στην  κρυσταλλινη παραγωγη,  και αποτελουνται  απο ορχηστρικα μερη παιγμενα  με φλάουτα, τσελλα, βιολια, βιόλες,πιανα,και ακουστικες κιθαρες ,ενω σε 3 διαφορετικα  τραγουδια, παρουσιαζονται  απο  μια  φορα,ενα κουαρτρετο εγχορδων ,και δυο αλλα  οργανα : τρομπετα και μαντολινο. Τα "παραδωσιακα" ροκ οργανα εχουν  αναλαβει  βιρτουοζοι μουσικοι, οπως ο  Rod Morgenstein ντραμς, o  Andy Timmons κιθαρα, o Alan Pasqua  πληκτρα, ενω  ο ιδιος αναλαμβανει εκτος απο το μπασο και τα φωνητικα, παιζει κιθαρα  και πληκτρα (σιγουρα  ο  τυπος  δεν  ειναι απλα  και  μονο αψογος  συνθετης).Προσωπικα, ανετα θα καταταξω  αυτο  το αλμπουμ,αναμεσα  στα  κορυφαια ολων των εποχων,και πραγματικα  χαιρομαι που σημαντικο  μερος  του τυπου  στο εξωτερικο,εχει ενθουσιαστει μ’ αυτο το αλμπουμ….
                                                                         10
                                                               Γιωργος Σιδηροπουλος.

THE GREAT KAT.
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ  Η ΜΕΓΑΛΗ.
H επιστροφη  της θρυλικης Great Kat, ειναι πλεον γεγονος με  τη  κυκλοφορεια ενος 8 λεπτου cd, που περιεχει 4 τραγουδια/κιθαριστικα οργια  ταχυτητας και επιδειξιομανιας.Η G.K οπως  ειναι ως γνωστο ειναι αποφοιτος της πασιγνωστης  μουσικης  σχολης  Jubilliard ,με ικανοτητες (εκτος  απο το παιζιμο της κιθαρας),στο παιζιμο του  βιολιου(και  κυριολεκτικα, και μεταφορικα  με την επιμονη της  να  κολαει στα  ιδια κλισε  απο την εποχη  που αρχισε  την  καριερα  της).Η κοπελα ειναι η  επιτομη της  υπεβολης : θεωρει οτι ολοι  μας  πρεπει  να  αναγνωρισουμε  το  μεγαλειο  της  και την ανωτερότητά  της , και απαιτει να δηλωσουμε  σκλαβοι  της (το προσωπικο  της fun club ονομαζεται ,The Great Kat Slave club)και δηλωνει,οτι ή θα πρεπει  να  την λατρευσουμε και να  την  θεοποιησουμε, ή  θα πρεπει  να υποστουμε  τη  χειροτερη  τυχη, το  θανατο. Αυτος  ειναι αλλωστε και ο τιτλος που εδωσε  στο  πρωτο της αλμπουμ (στη Roadrunner ) το Worship Me, Or Die. Η αλλη  της επιμονη ειναι  να θεωρει  τον  εαυτο  της  συνθετη  που μπορει να συγκρηθει μονο  με κλασσικους  μουσουργους οπως  ο  Beethoven και ο Bach, και γι’αυτο ακριβως  εδωσε στο δευτερο της αλμπουμ  τον  τιτλο Beethoven  In Speed (Roadrunner ’90).H τριτη  της  επιμονη ειναι να  ποζαρει  στις  φωτογραφιες της  με  ελαφρα  εξιζητημενο στυλ αλλωτε  με  αθωο  παιδικο υφος, αλλωτε  με αγριο – πισω  και σας  εφαγα—αιματοβαμενο  υφος ,και
πολυ συχνα με  ψηλο-ροζ , αποκαλυπτικο και  σκανδαλιάρικο στυλ,στελνωντας  τους αρρενες  στον  7 ουρανο, και  τα κοριτσια -- αναλογα με  τη περιπτωση --ή στα γυμναστηρια και τα ινστιτουτα αδυνατισματος με μεγαλες  τυψεις, (για οσες  εχουν  παραμελησει  τη σιλουετα  τους), ή να  βγαζουν  αφρους  απο  το στομα (για τις φανατικες  και μαχητικες  φεμινιστριες).Μπορειτε  να  ερθετε  σε  επαφη (μιαμ, μαιαμ!) μαζι της, στην διευθυνση :Thomas Public Relations, 775 Park Avenue, Suite 222, Huntington, NY 11743,USA,απ’όπου  μπορειτε να  παραγγειλετε  με $7 το Guitar Goddess cd ,( $15 για το cd  Beethoven on Speed, $10 για την κασετα του Worship Μe Or Die),με  $29 το καθενα 8 διαφορετικα  ποστερς,με $3 ταμπλατουρες με νοτες απο το κιθαριστικο  της παιξιμο,με $5 (το καθενα) μια σειρα απο εσωρουχα, ενω υπαρχουν διαθεσιμα  και αλλα  τετοια  αντικειμενα λαγνιας (σλουρπ).
Προσθεστε επισης $10 για τα ταχυδρομικα εξοδα.Επισης  εχει κυκλοφορησει ενα cd-Rom (Digital Beethoven On Cyberspeed) που εχει παρει τονους  θετικων  κριτικων απο ολα  τα  περιοδικα (μουσικα, και  κομπιουτερ), που μπορειτε να παραγγειλετε  απο την  προς $50(Bureau Of Electronic Publishing: 141New Road , Parsippany, NJ 07054,USA.World Wide Web Page: http://ww.bep.com).Επισκευτειτε οπωσδηπωτε το  αψογο web page της: http://www.greatkat.com ή αφηστε της ενα  e-mail :greatkat @greatkat.kom.


PROFONDO ROSSO: Next Stop Neurosis CD (Neat)
Μετα το παρα πολυ καλο και προτεινομενο CD τους, το "To Live And Die , in The UK", που  πηρε παρα πολυ καλες κριτικες απο τον Βρετανικο μουσικο τυπο – και οχι μονο-- οι Profondo Rosso  επιστρεφουν με μια καλη δουλεια, που οπως και η προηγουμενη, θα αρεσει μονο στους οπαδους του εναλλaκτικου σκληρου ηχου και βεβαια οχι στους "παραδοσιακους" μεταλλαδες. Σε συγκριση με το πρωηγουμενο τους, που ομολογω οτι μ’αρεσε περισσοτερο, εχουν λιγοτερη "ενταση" και δυναμισμο, αλλα εξακολουθουν να εχουν αρκετα ενδιαφερουσες συνθεσεις. Οσοι πιστοι…..
                                                              .  8       Γιωργος Σιδηροπουλος

HOLOCAUST: Covenant CD (Neat Metal)
Επιστροφη με εμφανη βελτιωση απο τους Holocaust, που στο Spirits Fly (Neat ’96), ηχαν κατα-απογοητευσει τους παντες. Το παρον ειναι concept αλμπουμ διαρκειας 65 λεπτων που ειναι σε μεγαλο βαθμο εμπνευσμενο απο την τριλογια του "The Chronicles Of Thomas Covenant The Unbeliever" του Stephen R. Donaldson, και ειναι μια αρκετα πολυπλοκη και εμπνευσμενη δουλεια, αλλα ταυτοχρονα οχι και τοσο ευκολοακουστη για τα αυτια των περισσοτερων. Ναι μεν ειναι Metal, αλλα οχι το τυπικο metal που θα περιμεναν οι περισσοτεροι απο σας, καθως εκτος του οτι δεν εχει καμια απολυτως σχεση με το N.W.O.B.H.M, δεν εχει καμια σχεση και με το περσινο "Spirits.." Ειναι συγκρατημενο στις ταχυτητητες και πολυ ατμοσφαιρικο, με αρκετη εμφαση στις μελωδικες γραμμες και καθολου τυπικα φωνητικα, που σιγουρα ξεφευγουν απο τον τροπο που οι Metal τραγουδιστες χρησιμοποιουν τη φωνη τους. Θα ελεγα να το προσεγγισετε με αρκετη προσοχη, και να το ακουσετε για να βεβαιωθειτε οτι σας ταιριαζει στα αυτια, γιατι ειναι αρκετα δυσκολο και απαιτει πολλα ακουσματα για να μπει καποιος στο "πνευμα" του. Μπραβο παντως στον John Mortimer γι’αυτη του την προσπαθεια, και για το γεγονος οτι παρουσιασε κατι διαφορετικο.

                                                                 7        Γιωργος Σιδηροπουλος.


 RAGNAROK (U.K) : TO  MEND  THE  OAKEN  HEART                  [NEAT  METAL]
….One  day  we’ll  die , but  the  song of  praise  will  never  die  of  who  has  glory  gained.  So  fear  not  the  coming  twilight  when  giants  and  gods  collide, for  when  one  more  the  steel  shines  in  our  hands,  then  we are  truly  heroes  beneath  heavens. … Η Βορειο -ευρωπαικη  κληρονομια ,την οποια  οι  RAGNAROK (U.K) πρεσβευουν  σ’ολο  της  το  μεγαλειο… . Το θεμα  του  εξωφυλλου, αλλα  και  του  oπισθοφυλλου   οπου  η  μπαντα  παρουσιαζεται  βαμενη – δεν  καταφεραν  να  αποφυγουν  αυτο  το  γνωστο  κλισέ -- προετοιμαζει  τον  ακροατη  για  το  μουσικο  και  στοιχουργικο  περιεχομενο : Παγανιστικο  folk black metal  ειναι  το στυλ  τους , και  πραγματικα  η  μπαντα  αυτη ,  αναγκαστικα  ξεχωριζει απο  τις δεκαδες   εκατονταδων  ,  που  δεν  εχουν  ακομα  συνειδητοποιησει  τον  υπερκορεσμο
που   εχει  επελθει  στο  χωρο  του  black  metal . Bεβαια  και  οι  ιδιοι  σ’οσα  σημεια  παιζουν  καθαροαιμο  Black  δε διαφερουν σε  τιποτα  απο ολες  τις  αλλες  black  μπαντες ,αφου κατι  τετοιο  ειναι  εκ  των  πραγματων εξαιρετικα δυσκολο στον   περιοριστικο  χωρο  του  black. Ετσι  το  ενδιαφερον  μετατοπιζεται  στον  τροπο  με  τον  οποιο  η  μπαντα  περικλειει  τα βαρβαρα  black ξεσπάσματά   της , μεσα  στις   ακρως  ενδιαφερουσες   συνθεσεις αυτου  του  60 λεπτου C.D . Εκει  ακριβως  ειναι και  η  δυναμη   αυτου  του  συγκροτηματος. Tα  λυρικα  στοιχουργικα  τους  θεματα ,οπου  οι  αναφορες  στη  μητερα  γη  και  την  βαρβαρη   καταστροφη  της και    στην  Σκανδιναυικη   μυθολογια   και  τις  αρχαιες  βορειες   παραδοσεις λειτουργουν  ιδανικα, προετοιμαζοντας   τον  ακροατη  για  το  μουσικο  μερος   που  ειναι  ενας  συνδιασμος  επικων  BATHORY, BURZUM , και βεβαια  folk - metal συγκροτηματων  οπως  οι  SKYCLAD και CRUACHAN. Θα  μπορουσα   βεβαια  να  κανω  παρατηρησεις  του  στυλ  : χρειαζεται  βελτειωση  στα  φωνητικα  (ειδικα  στα  χαμηλων  τονων  σημεια ή  οπου  υπαρχουν  απαγγελειες) ,η  μπαντα  μου ακουγεται ελαφρα << σφυγμενη >>, ή  οτι  μια   καλυτερη   παραγωγη  θα  βοηθουσε  ακομα  περισσοτερο ,αλλα  το νοημα  δεν  νομιζω  οτι   ειναι  εκει.Παντα   υπαρχει  τροπος  να   παραπονεθεις για  κατι , ή να  καταδικασεις  ενα  μουσικο  ειδος  που δεν  ακους  σαν  οπαδος  ή  δεν  συμπαθεις . (Σημειωση : προσωπικα, ακουω  black μονο  για  λογους  ενημερωσης , και  σιγουρα οχι  σαν  οπαδος). Ομως  το  ζητουμενο  ειναι , οτι  οι  RAGNAROK (U.K) ειναι   κορυφαιοι  στο  ειδος  τους , με  αποψη  και  προσωπικο  υφος, με  προσεγμενους  στοιχους  και   οτι   τελικα  ειναι  οι δημιουργοι  ενος C.D ,που  ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ απο  το  σορο,  και  που  εχει  καθε  δυνατοτητα  να  μεινει στην  ιστορια  σαν  κλασσικο . Η   NEAT  που  εφερε  το ’81  στον  κοσμο , σιγουρα  το  πρωτο  και  πιστευω  το  κορυφαιο  black συγκροτημα,   τους  θρυλικους  VENOM ,  επιστρεφει  στο  χωρο  του  black,  με  κυκλοφορια  δυναμιτη.
                                                                              9
                                                                        ΓΙΩΡΓΟΣ   ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

 

SAVAGE  :  LOOSE ‘ N  LETHAL                [NEAT  METAL ]
 To  Loose ‘ n  lethal  που  αρχικα  κυκλοφορησε  το  ’83   απο  την  EBONY , επανακυκλοφορει  τωρα  με  3  εξτρα   demo  τραγουδια  απο  το  ’79 - ’80 οταν  τα  μελη  της  μπαντας  βρισκοταν  ακομα  στις  αρχες  της  εφηβειας  τους (!) Ετσι  συνολικα   συνανταμε  11 τραγουδια   συνολικης  διαρκειας  47  λεπτων.
Τα  8   τραγουδια  του  υπηρχαν  στο  βυνιλιο  εχουν  υποστει  επεξεργασια  απο τις  απο  τις  πομπινες
της  αρχικης  ηχογραφησης  και  εχουν  μιξαριστει  ξανα , αλλα  αυτο  λιγο μπορει  να  αλλαξει  το  γεγονος που  ακομα  και  ο  κιθαριστας  τους  Αndy  Dawson  --αβιαστα και  ανοιχτα  παραδεχτηκε –οτι  το  μονολυθικο αυτο  αλμπουμ  και  απο  αποψη  ηχου , αλλα  και  απο  αποψη  συνθεσεων , ειναι  πολυ  κουραστικο  στο  ακουσμά του. Φυσικα  το κλασσικοτατο let  it  loose  εξακολουθει  να  με  μαγεύει ακομα  και  σημερα, και  προφανως  το  ιδιο  θα  γινεται  στο  μελον  και  με μενα , αλλα  και  μ’οποιον αλλο  το  ακουει, και   όλες  οι  συνθεσεις  (ειδικα οι  3 ακυκλοφορητες  demo   )αποτελουν δειγματα καθαροαιμου  N.W.O.B.H.M ,αλλα  αυτο  παντα  δεν  ειναι  αρκετο  για  να  δικαιολογει  την  αγορα
ενος  αλμπουμ. Δεν  μου  τραβηξε  την  προσοχη  οταν  ειχα  αγορασει  το  βυνιλιο  πριν 10 χρονια, και,με  εξαιρεση  το  let  it  loose  που  εξ αρχης  με  συναρπαζε , σιγουρα  μου φαινεται  αδιαφορο  και τωρα.

                                                                            5
                                                                          Γιωργος  Σιδηροπουλος.


 

SATAN : COURT  IN  THE  ACT     [NEAT  METAL ]
Ακομα  μια  N.W.O.B.H.M  επανακυλοφορια απο  το’83 με  3  εξτρα  τραγουδια  και  διαρκεια  47  λεπτων, αλλα  η  διαφορα  ειναι  οτι  ειχε  κυκλοφορησει  απο Ολλανδικη  εταιρια  --την Roadrunner—και  οτι  οι  μουσικοι  που  παιζουν  εδω,  αποτελουσαν  τοτε,   αποτελουν  στο  παρον , και ευχομαι  να  αποτελουν  και  στο  μελλον , μια  all  star  line up , ενα  συνολο  καταξιωμενων  μουσικων  που ειναι  <<ονοματα>>  της  Βρετανικης  μεταλ  σκηνης: Brian  Ross τραγουδιστης σε AVENGER , LONE  WOLF, και  φυσικα BLITZKRIEG (long live ) .  Steve  Ramsey,  Graeme  English και Russ  Tippins :  PARAIAH,   ξανα SATAN , και  ξανα PARIAH  ολοι  τους ,και οι  δυο  πρωτοι  τωρα  με  τους  SKYCLAD, ενω  ο τριτος  εχει  εντελως  εγκαταλειψει  το  μεταλ  και  παιζει τωρα   με μικρες  τοπικες μπαντες  του   Newcastle. Ο ντραμερ  Sean  Taylor   που  εχει  παιξει σε   πολλες  περιπτωσεις  με  τους BLITZKRIEG ,  τωρα  συνεχιζει  την  καριερα  του  στις  Η.Π.Α. Η  συμαντικοτερη  ομως  διαφορα  ειναι οτι αυτη  η  κυκλοφορια  ειναι  μουσικα  καλυτερη  απ’αυτη  των SAVAGE. Υπαρχουν  βεβαια  και φοβερα αδιαφορες  στιγμες οπως  τα  δυο  instrumental  τραγουδια  που  χαλουν  την  ροη  του  c.d  και  καποια  αδυναμα  κομματια  μεσαιων  ταχυτητων,αλλα  το  ενδιαφερον  γρηγορα  επανερχεται με τα  γρηγορα  κυριως  τραγουδια  του  c.d  .Τα  Trial  by  fire, Break  free (που  επαναλαμβανεται
σαν  εξτρα  τραγουδι  με  καπως  διαφορετικη   εκτελεση) ,Hunt  you  down , και το  επισης  εξτρα Pull  the  trigger  που  βεβαια  υπαρχει  και  στο  πρωτο  αλμπουμ  των  BLITZKRIEG ,ακουγονται με  εξαιρετικο  ενδιαφερον. Σιγουρα  αν  ηταν  ολα  τα  τραγουδια  στο  ιδιο  επιπεδο  με  τα  προαναφερθεντα,  και  αν  η  παραγωγη  του  δισκου  δεν  ηταν –το  λιγοτερο  --  κακη,  θα  μπορουσε να  παρει  παραπανω  απο ….
                                                           7
                                                        Γιωργος  Σιδηροπουλος

LODESTAR: "S/T"
Η  Ultimate Records αποφασισε  να  υπαγραψει  την πρωτη της rock  μπαντα, ελπιζωντας  φυσικα σε  πλουσια  κερδη, αφου 3 απο τα 4 μελη των  Lodestar επαιζαν με τους Senser, μπαντα  χρυσορυχειο
(το Stacked Up, εκανε 200.000 πωλησεις παγκοσμιως).Το παρον CD, εχει φοβερη παραγωγη, καλες συνθεσεις  και 67 λεπτα  διαρκεια.Ειναι ποιο ροκ, ποιο βαρυ και μουντο (σε  βαθμο που να  ακουγεται  καπως "δυσκολο") και  σιγουρα ποιο ποιοτικο  απο οτιδηποτε  των Senser. Μου  ηχει ειλικρινες και "φρεσκο",σαν ακουσμα.Για πληροφοριες : Lodestar , c/o Ultimate rec. company, 271 royal  collage
street, Camden  Town, NW1 9LU, LONDON, UK
                                                                                            6


 
 

FILTHY LUCRE: "Popsmear" (Neat Metal)
Αν καταλαβαινετε τον ορισμο της λεξης "Αλητεια" (με την καλη εννοια – που  χρησιμοποιειται σαν μουσικος "ορος") και ψαχνετε για τετοια αλμπουμς, τοτε, αυτο εδω, το ντεμπουτο των Filthy Lucre, ΕΙΝΑΙ για σας, και μαλιστα ειναι οτι καλυτερο θα ακουσετε για πολυ καιρο, και εχετε ακουσει εδω και πολυ καιρο. Δεν ειναι βεβαια και πολυ περιεργο που βγηκε ετσι το συγκεκρημενο αλμπουμ, αφου στα μελη   της  μπαντας  συνανταμε τον τραγουδισταρα Phil Lewis (L.A.Guns, Girl, Bernie Tormie) που παιζει και κιθαρα εδω, στα νταμς τον Bones (L.A.Guns), και σε φωνητικα και κιθαρες τον Steve Dior (με ενα σωρο γνωστους "αληταραδες" στο παρελθον). Η μπαντα  ειναι μαζι ηδη εδω και 5 χρονια, και ισως γι’αυτο ολα τα τραγουδια ειναι τοσο αψογα δουλεμενα και στο συνθετικο, αλλα και στο εκτελεστικο επιπεδο. Ειναι ενα αλμπουμ που επιτελους μπορεις να βγαλεις χοντρα γουστα και να διασκεδασεις ρε γαμωτο! Ειναι επισης πολυ θετικο οτι το ειδος αυτο της αλητειας οχι μονο δεν ειναι "ξεπερασμενο" και πολυπαιγμενο, αλλα ειναι εντελως φρεσκο και καινουργιο. Η αγορα του επιβαλλεται με κλειστα τα ματια και χωρις πολλες σκεψεις. Για οσους παραπονιουνται οτι πλεον δεν βγαινουν σχεδον καθολου τετοιου ειδους αλμπουμς, (ποσο μαλλον να βγαινουν και καλα σε ποιοτητα, τετοια αλμπουμς), εχω να πω οτι επιτελους…. να η μεγαλη σας ευκαιρεια. Νομιζω οτι αν κυκλοφορησουν (απο τους ιδιους ή απο οποιουσδηποτε αλλους) και αλλα τετοια αλμπουμς στο μελλον, η λεξη "διασκεδαση", θα επιστρεψει στα λεξικα μας!                                                                          9,5 Γιωργος Σιδηροπουλος

MARSHALL LAW
"Metal Detector"
(Neat Metal)
Επιστροφη για τους M.L, και ειμαι πολυ χαρουμενος που μπορω με σιγουρια να το πω, με το καλυτερο αλμπουμ της καριερας τους. Εχουν παραμεινει πιστοι στο Μεταλ, αλλα εχουν εμπλουτισει και εκσυγχρονισει τον ηχο τους με τροπο που με βρισκει απολυτα συμφωνο. Παιζουν βαρια και αρκετα γρηγορα και οπως παντα εχουν κρατησει το σημα κατατεθεν τους, τα πολυ καλα κιθαριστικα τους θεματα, πανω στα οποια πατανε πολυ γερα, και αναπτησονται  οι  13 συνθεσεις τους, διαρκειας 44 λεπτων. Οι ηχογραφησεις εγιναν  φετος τον Ιουνιο, και ο ηχος ειναι αρκετα καλος. Νομιζω οτι θα πρεπει να τους τσεκαρετε, και πιθανα να αγορασετε αυτο το αλμπουμ, αφου δεν νομιζω οτι κυκλοφορουν και πολλα αλμπουμς που θα μπορουσαν να υπερκερασουν το παρον στον εν’λογω χωρο.
                                                                          7  ½ .               Γιωργος - The Marshall- Σιδηροπουλος

EWIGKEIT:
"Battle Furies"
(Eldethorn)
Πρωτη κυκλοφορια γι’αυτην την Black Metal εταιρεια που ειναι παραρτημα της Νeat. Οχι μονο δεν εχω να πω καλα λογια, αλλα θα ελεγα να σοβαρευτει για τη συνεχεια στις επομενες κυκλοφοριες. Αυτο το CD περιεχει τη κακοηχογραφημενη και μετριoτατα παιγμενη δουλεια ενος μονο ατομου, που οπως μας πληροφορει το δελτιο τυπου, ζηλεψε την δοξα των Bathory και  Burzum και  προφανως σκεφτηκε: "αφου τα καταφεραν αυτοι, μαλλον δεν θα ειναι και τοσο δυσκολο, ας προσπαθησω και εγω". Δυστυχως ομως το θαρος και το θρασος δεν αποτελουν παντα εγγυηση για το τελικο αποτελεσμα, που στην περιπτωση μας, ειναι εντελως παιδικο και απογοητευτικοτατο.
                                                                                    3 ½ Γιωργος - ΤΙΕΚGIWE- Σιδηροπουλος


 

SLEEPY PEOPLE
"Sleepy People"
(Edgy)
Τα πολλα λογια ειναι φτωχια. Σας τους παρουσιασα στη στηλη "Νεο αιμα" στο τευχος 153. ( Δεν βλεπω λοιπον για ποιο λογο να σας ξαναπω τα ιδια ακριβως πραγματα), ομως στο μεταξυ καταφερα και να τους δω Live, οπου ειναι επισης φανταστικοι, και εκεντρικοι, οπως δηλαδη ακουγονται και στις studio ηχογραφησεις τους. Ενα μεγαλο μπραβο καταρχην στον Jess Cox, για το θαρρος που εδειξε στο να υπογραψει, επιτελους, αυτη τη μπαντα και να αρχισει να τους κυκλοφορει αλμπουμς, και βεβαια και στη ιδια την μπαντα που με αυτη την πρωτη επισημη δουλεια τους σε CD, δικαιωνει τις προσδοκιες και την φημη που αργα, αλλα σταθερα δημιουργηθηκε ολα αυτα τα χρονια στο underground.Οσοι απο ‘σας αισθανονται οτι μπορουν να ακουσουν και κατι  περα απο τα τετρημενα, χιλιοπαιγμενα, χιλιογραμμενα, και χιλιοακουσμενα συνγκροτηματα που εχουμε ολοι φάι με το κουταλακι, διαθετουν αρκετη μουσικη κουλτουρα, και δεν φοβουνται να ρισκαρουν ακουγοντας κατι εντελως νεο, και φρεσκο, ας επενδυσουν το συντομοτερο και με κλειστα ματια (αλλα ανοιχτα αυτια). Οι υπολοιποι ας παραμεινουν δεμενοι στο (μουσικο) μανγκανοπηγαδο. Η προσωπικη μου γνωμη ειναι οτι προκειται για το αλμπουμ της χρονιας, και οτι σιγουρα ΔΕΝ κανει για ολων τα γουστα.
                                                                               10.        Γιωργος – Bicycle no more….-- Σιδηροπουλος


        Related Links